Тылсымлы җиләкләр (әкият)

Бер кечкенә генә авылда яшәгән, ди, Ләйсән исемле кыз. Ул бик уңган һәм шаян булган. Әнисе аны бик яраткан. Аның дуслары күп булган. Бервакыт Ләйсән дус кызлары белән җиләккә киткән. Ул җиләк җыя-җыя дусларыннан аерылган һәм адашкан. Һәм бер бик матур, әкиятләрдә генә сөйләнә торган аланга килеп чыккан. Анда җиләк бик күп һәм эре икән. Ләйсәннең бер җиләккә кагылуы булган, ни күрсен, бөтен җиләкләр бер рәткә тезелеп, аңа юл күрсәткәннәр. Ул шул юл белән барган һәм урман кырына килеп чыккан. Ләйсән, җиләкләргә рәхмәт әйтеп,
өенә кайтып киткән. Өендә әнисенә урманда булган хәлләр турында шатлана-шатлана сөйләп биргән. Аннары алар җиләкләп чәй эчкәннәр.

Изге ният белән кил!

Җир­гә Яңа ел ки­лә,
Ба­ла­лар шау-гөр ки­лә.
Кү­ңел ачар­га ба­ры­сы
Җы­ел­ган бу ти­рә­гә.
Кыш ба­бай да ки­леп җит­те
Кар кы­зы бе­лән бер­гә.
Шат­лык-сө­е­неч тө­яп
Яңа ел ки­лә җир­гә!
Яңа ел­да ба­ры­быз да
Ки­дек ма­тур күл­мәк­ләр.
Кыш ба­ба­быз без­не мак­тап,
Бир­де бик күп бү­ләк­ләр.
Из­ге ни­ят бе­лән ге­нә
Кил, Яңа ел, би­ре­гә.
Һәр­кем­нең те­лә­ге бер:
Ты­ныч­лык бул­сын җир­дә!

Сыерчыклар

Менә инде яз да җитте,
Тиздән кошлар да кайтыр.
Сыерчыклар, карлыгачлар
Безне сайрап уятыр.
Сыерчыклар кайтып төшәр,
Үз туган оясына.
Ташлап киткән оялары
Аларны көтә сыман.
Барыбыз да сөенербез
Кайтуларын күргәч тә.
Матур ояларга кунып
Бер сайрап җибәргәч тә!