Яз башы

Яз килде,
Карлар эреде.
Җылы яклардан
Кошлар да кайтты.
Бөреләр дә уянды.
Умырзая чәчәк атты
Урамда гөрләвекләр акты.
Саф һава
Кояш нурларын
Безгә сибә.
Без шатланып
Урамга чыгабыз.
Бөтен дөнья
Яшелгә күмелә.
Сандугачлар сайрый,
Ничек рәхәт!

Мин бит Тукай оныгы

Төбәлгән Кырлай ягына
Татар дөнья карашы.
Бәхетле тоям үземне
Мин бит Тукай оныгы.

Мизгелдәй узган гомерне
Мәгънәле ит, яшәп кал.
Якты эз калдыр тарихта,
Тукайдан син үрнәк ал.

Бөек Тукай әсәрләре –
Халкымның хәзинәсе.
Даһи исемең алдында да
Килә башым иясем.

Безнең якты маягыбыз,
Тукай – безнең юл башы.
Горур тотамын башымны
Мин бит Тукай оныгы.

Шаян керпе баласы (әкият)

Яшәгән ди Шаян атлы бер керпе баласы. Беркөнне урманда йөргәндә аның шаярасы килгән һәм ул йомарланып тәгәрәп киткән. Шулай тәгәри торгач, хәйран җир киткән һәм бер өйгә килеп чыккан. Өй эчендә беркем дә булмаган. Шаян каршыда зур көзге күргән, ә аннан бер яфрак өеме карап тора икән. Керпе баласы бик курыккан, тегеләй барган, бире килгән, ә өем ул эшләгәнне кабатлый икщн ди. Шунда гына Шаян энәләренең яфрак белен капланып беткәнен аңлаган. Хәзер инде ул бер дә урынсыз шаярмый икән.