***

Исәнмесез, ә мин – билгесезлек,
Салыйм берегезне утларга.
Миндә янганнарның күңелләре
Охшап кала ташлы тауларга.

Исәнмесез, ә мин – “яңа хисләр”,
Янмасам да, әмма күмер мин...
Төннәрендә йокысызлык белән,
Ә көндезен моңга күмермен.

Ә мин – сагыш, иң ачысы булам,
Борчуларым белән кайнаткан.
Болытлы күк, тоташ яңгыр белән
Бик күпләрнең күңлен кайтарган.

Саләм миннән, чиксез ышанычтан
Йөрәгеңне синең ачтырган.
Ә соңыннан җил-давылга сойләп
Күз яшьләре белән ачыткан...

Кызу канлы сабырсызлык та бит
Читтә кала алмый, беләсез.
Ашык-пошык зур адымнар белән
Зур газапка безне төрәсез.

Хыялыйлык – иң зур хата икән,
Бик еракка, күккә очырган.
Вакыт үтеп ихлас хисләреңне
Таш астына синең качырган.
Шул ташлардан зур тау ясаган...

(31.07.2015)

***

Иләсләнеп юлдан атлап барам
Барам әле, барыр юлым бар.
Узган еллар төсен сызгаларга,
Бозгаларга ярый каләм бар.

Ярый әле бу дөньяның йөзен
Күрер өчен күңел күзем бар.
Чәчкәләрнең хуш исләрен тоям...
Юк ла, юллар гына миңа тар!

Күк гөмбәзе илтсен чиксезлеккә
Уйларым бит канат куйганнар.
"Җилләр салкынлыгы йомшарта ул,
Йөрәк көчен ала," - дигәннәр
Ялгышкансыз, димәк юлыгыздан
Чын терәкләр - дуслар киткәннәр!

Кыр уртасын ялгыз гына саклап,
Карап торган көчле имән дә
Җил-давылдан шартлап сынмас иде
Башкалары булса тирәдә.

Елга корый, әгәр аңа һәрчак
Чишмәләре суын коймаса.
Мин кем булыр идем икән, Ходам,
Чын дусларым янда булмаса?!

Өметсезлек тулган көндә якты,
Җылы нурын салыр күңелгә.
"Әйдә, сөйлә, бергә күңеллерәк,
Төннәр озын...калыйк күмергә!"

Үткен, төртке сүзләр дә бит
Үреләдер ныклы киңәшкә.
Иңне иңгә салыр кешеләрең
Булмасалар...нигә яшәргә?!

Бу юлларым, белмим, мәзәк булыр,
Кемгә аталганнар - аңларлар.
Шундук укып, " Һей, тилемсә тагын
Хыялланган," - диеп көлерләр.

Көлегез сез, бары көлегез сез!
Күз яшьләре битне юмасын!
Яшәргә рух биргән дусларымның
Үтәр юлы бозлы булмасын!
Сезле тормыш бүләк иткән Аллам,
Сезне миннән тартып алмасын!

(09.09.2015)

***

Күктә янган якты йолдызлар да
Сагышларга инде күмелгән.
Син калдырган авыр эзләреңне
Сары яфрак күмгән бик күптән...

Күптәннәндер бәлки күптәннәндер
Каеннарга кырау кагылган.
Таң атканда кинәт салкын төшеп
Ак бәсләрен анда калдырган.
Тик нигәдер кызгылт шомырт кына
Үз хисләрен түкми, саклаган.

Үз хисләрен ул бит саклаган!...

***

Күзләреңне күрер өчен бәлки
Тилмерермен көзге төннәрдә,
Ләкин синең җылы карашларың
Сакланырлар...йөрәк түрендә...

Бик-бик азга,вакытлача гына
Янармын да пыскып сүнәрмен..
Синсез калган буп-буш йөрәгемне
Салкын туфрак белән күмәрмен..

Син сизмәссен минем кинәт кенә
Бу дөньяда инде юклыкны...
Авырлыкка, хәсрәтләргә түзми генә
Газиз тормышымнан туюны...

Ә хәзергә, көтәм әле җаным..
Көтәм кабат синең кайтуны..
Бик-бик азга, вакытлыча гына
Җылылыгың синең тоюны...

Шыксыз төннәр мине көтәләр...

Телгәләмә, зинһар, минем җанны!
Ул болай да кипкән, сүрелгән.
Йокыларсыз төндә инде күпме,
Күпме шигъри юллар үрелгән...

Күңелдәге әрнү-слгышларым
Агылалар ап-ак битләргә.
Өметләрне өзми алга таба
Яшәр өчен инде нишләргә?!

Китәргәме?.. Юк, ни сөйлисең!
Шулмы синең сынмас бер рухың?!
Шулмы синең түзәм әле диеп
Сабыр гына тоткан урының?!

Ә мин сизәм... салкын буранлы һәм
Шыксыз төннәр мине көтәләр.
Кыска гына булган могҗизалы
Рәхәт көннәр үтеп китәләр...

Тукайга

Үрнәк алып бары синнән генә
Аяк бастым шигърият иленә.
Кереп киттем синең әсәрләрең аша
Хыялымның иң серле түренә.

Шигырьләрең - матур сукмаклардыр;
Әкиятләрең - гүя урманнар.
Әз түгелдер шул сукмаклар буйлап
Урманыңа кереп калганнар.

һәр язылган сүзең, минем өчен,
Шул урманда кошлар сайравы.
Ул кошларның пари җыр-моңнарын
Бер дә кыен түгел аңлавы...

Синең иҗатыңнан илһам алып,
Шигъри юллар үрәм берәм-берәм.
Күңелем белән сиңа якынаеп,
Даһи Тукай, сине үрнәк күрәм!

Рәхмәт, әбием!

Җиде дистә язлар узып киткән,
Җиде дистә көзләр үткәннәр...
Ө син һаман унсигездә кебек,
Кызлар көнләшерлек үзеңнән.

Тормыш диңгезендә сабыр гына
Авырлыклар кичеп йөзгәнсең.
Син икән бит, әби, безнең бәхет,
Безгә һәрчак ярдәм итәсең!

Синең җылы караш таң нурыдай
Гел елмаеп, назлап уятыр.
Синең олы җанлы күңелкәең
Авыр чакларымда юатыр.

Әбием, бәгърем, синдә генәдер ул
Ак болытлардан да ак күңел.
Җиде дистә гомер үткәненә
Шатлан, әби, бәхетләргә күмел!!!

Юллар

Уйлар арасында бөтерелеп,
Еракларга китеп барамын...
Хыял канатларым, түзегез сез!
Сездән башка яши алмамын...

Бер юл яздым, менә икенчесен...
Ө монысы булды сукмагы...
Кабат бозам үзем язган юлны,
Кабат сызам буяп шуларны.

Ә тормышта? Анда ничек икән?
Бер үтелгән юлга кире кайтып
Хата тозәтүләр бармы икән?
Әллә инде чарасыз шул юлда
Туктап калу гына хас микән?..

Юк, туктау булмас беркайчан да! -
Әгәр адымнарың нык булса.
Сызгаланмас минем юлларым да,
Һәр сүзләрем уйлап язылса!..

Тик син...

...Әкрен генә җил селкетә
Яшь миләш яфракларын...
Йөрәгемдә ни икәнен
Бары тик син аңларсың.
Әйе, әйе, нәкъ менә син -
Минем яшьлек юлдашым.
Һәрвакыт сине уйлыймын,
Син минем куанычым!
Бары тик син генә шулай
Курка-курка килдең яныма.
Шаян, назлы сүзләр белән
Килеп кердең аңыма.
Яратмадым сине башта,
Кире кактым, гафу ит.
Бер яраланган йөрәгем
Ышанычсыз иде бит!!!

Бу язларым миңа моңнар алып килде

Бу язларым миңа моңнар алып килде,
Бу язларым сагыш китерде.
Язгы ташу шашып ага-ага
Миннән сине мәхәббәтең алып китте.

Карлар эрде, җирләр чуарланды,
Кояш чыкты, күкләр аязды.
Көздән калган сары яфраклар да
Синең исемең күңелемә язды.

Ә бит узган язларда без бергә идек
Ташуларны бергә каршыладык.
Яшел чирәм тишелгәндә яралганга,
Мәхәббәтебезне мәңгелеккә юрадык.

Көзләремне язлар иттең бит син!
Сагышларын кудың күгемнең!
Йолдызларга кадәр очар өчен
Сагышларын кудың күңелемнең.

Ә язларын кинәт кенә алып,
Моңсу көзләремә кайтардың...
Күрә алмыйм матурлыгын аның
Нигә хисләремне кире кактың?

Күңелемдә язгы хисләр урынына
Бушлык хөкем сөрә күптәннән.
Бергә үткән юллар озын булгач,
Кызыктырмый мине бүтәннәр.

Хыялым бул…

Хыялларым аша очып килеп,
Кердең кинәт минем аңыма.
Һич тә көтмәгәндә  кулың сузып,
Килеп бастың син яныма...

Очкын тулы кара күзләр белән
Карадың да телдең йөрәкне.
Язмышыма мин бик рәхмәтлемен
Биргән өчен бу зур “бүләкне”.

Сине күрү – таңнарымның яме,
Тормышымның гаме ахрысы.
Сүз дәшкәндә, йөзләреңә карап,
Уйлыйм : “юк, төш түгел бу ахрысы”...

Әй дулкынлана соң инде,
Әй дулый минем күңел.
Син – иң якты йолдызым бит,
Синсез караңгы күгем.

Тик йөрәктәге шикләрне
Мин таратырга телим...
Ышанычымны аклачы,
Күңел көзгеңне ачсаңчы
Хыялым бул син минем...

Хатлар яз...

Хатлар яз син миңа,
Хатлар яз...
Эйтелгән сүзләрең кабатлап булса да
Хатлар яз...
Хатлар яз син миңа,
Бик авыр чакларда
Җаның тырмалганда
Иренмә, хатлар яз.
Көтәмен бары тик
Синең бер сүзеңне
Иренмә, яз җаным:
“Сагынам үзеңне...”
Аңлармын мин сине
Какмамын кирегә
Бары тик хатларың
Яз миңа, иренмә...
Ямьле язларыңда
Чәчкәләргә төреп
Хатлар яз тик миңа
Укырмын тилереп.
Җәйге челләләрдә
Салкын сулышың белән
Язчы миңа син хат
Бары бер суз белән.
Сагышлы көзләрдә
Җыеп моң-зарыңны
Хатлар яз миңа
Куармын кайгыңны.
Буран белән тулган
Салкын кышларда да
Онытмачы мине, хатлар яз...

Хатлар яз син миңа, хатлар яз...

Күңелем яктысы

Кышкы салкынлыкта,
Саф тынычлыкта
Күңелем ашкына
Бары синең якка...
Күзләрең, йөзләрең,
Ягымлы сүзләрең,
Шаярып көлүең –
Яктысы күңелемнең.
Язларымның язы,
Кышларымның таңы
Дөньям матурлыгы
Синдә икән, җаным!..
Томала аңымны,
Ал минем кулымны.
Икебез бербөтен
Күк белән Җир бүген!
Син һәм мин шулчакны
Сизмәстән вакытны
Очарбыз күкләргә!!!
Чәчәр ак нурларын
Йолдызлар иңнәргә...
Башлар да әйләнеп,
Күңелләр бәйләнеп
Китәрбез еракка
Якты Ай ягына...
Иң татлы хыяллар,
Бик якты хыяллар
Кабыныр шул мәлне
Тибрәтеп йөрәкне.
Өстәрбез ялкынны
Без яккан учакка...
Икебез бергәләп,
Утынны “телгәләп”...

Каен суы (парча)

Кояш ал нурларын сирпеп, соңгы тапкыр бер талпынды да, ерактагы агачлы таулар арасына кереп югалырга ашыкты.

Мин аның җылысын, назын татып калырга теләгәндәй, аңа таба ашкынам, чабам...

Таныш сукмаклар буйлап атлыйм... Үзем моңланам, үзем әллә нинди эчке бер рәхәтлек кичерәм һәм көләм. Таныш шомырт ботакларындагы бөреләрне күреп, ниндидер эчкерсез, ихлас теләк уянды күңелемдә. «Әйдәгез, бөреләр, табигатьнең зәһәр җилләренә, суыкларына карамыйча, яшәгез, үсегез, шытыгыз, яралыгыз!» — дип эндәшәм.

Тирә-якта яз сулышы... Барысы да узган җәйдәге хатирәләрне яңарта. Әйтеп бетергесез дулкынлану кичерәм мин әлеге минутларда. Кинәт тавышлар ишетәм: «Шып-шып, тып-тып, шып-шып...» Зур кызыксыну белән шул якка юнәлдем.

Баксаң, көзлектә ботагы киселгән каенның очларыннан су тама икән. Тамчылар җыела-җыела да, ботакка тотынып тора алмас дәрәҗәгә җиткәч, узган ел коелган сары яфраклар өстенә төшәләр дә:  «Шып-шып!» дип, үзләренчә нидер аңлатырга тырышалар кебек. Аларны читләп узмаска булдым. Тау буйлап әкрен генә атладым да, су тамган җиргә килеп бастым. - «Тып!» — диде миңа берсе, аңа кушылып, «Шып!»—диде икенчесе. Күтәрелеп өскә карадым. Әһә! Әнә, әнә җыелалар. Хәзер... «Лып! — минем тешләремә төшеп, йөземә чәчрәделәр!

Гасырлар аша

...Гасырларның чыңы аша
Киләчәккә горур карап,
Ныклы адымнары белән
Бөек Тукай килә атлап.
Ышанычлы, төпле сүзе,
Нурлар чәчеп тора йөзе.
Һәр фикере, бар гамьнәре,
Йөрәкләрдә калган эзе.
Милләтенә тугрылыклы,
Иҗатында янган, көйгән,
Үз халкын ул җаныннан да, -
Бар кыйммәттән артык сөйгән.
Каршы килеп җилләр искән,
Тукай килеп гомер кичкән.
Авыр язмыш чишмәсенең
Кайнар, эссе суын эчкән.
Йөз егерме биш - туганына,
Син һаман да күңелләрдә.
Тукай рухы йолдызларда,
Тукай җаны - бар гөлләрдә!

Гульнур Шарипова. Наш дружный 9 класс

Җәйге көннең сихри киче (парча)

Җәйге көннең эсселегеннән алҗып, кичен саф, чиста чишмә һавасы суларга су буена төшәм. Җәйге кичтә авылда ялгыз калып, үз уйларыңа бирелеп йөрүдән дә рәхәтрәк нәрсә юктыр кебек…

Шундый тыныч! Җил дә исми. Гүя күпмедер вакытка дөнья яшәвеннән туктаган, йокыга талган. Ә игътибар белән тыңласаң, кайдадыр еракта машиналар, тракторлар тавышы ишетелә. Якында гына гөрли-челтери чишмә ага, чикерткәләр черелди. Алар да, күрәсең, җәйге рәхәтлекнең тәмен тоярга ашыгалар.

Таныш сукмаклар буйлап йөргәндә җил агымы йөзне иркәли, чәчтән сыйпый. "Их, рәхмәт сиңа җәй! Рәхмәт сиңа җәй киче!!!" – дип бар тавышка кычкырасы килә. Ләкин күңелемә якын бу тынычлыкны, табигать рәхәтлеген бозарга теләмим. Шушы җәйге кичләрне, матур яшьлек хисләрен күңелләргә салып куясы иде дә, гомер буе шуны саклыйсы, гел сокланып яшисе иде!

Гульнур Шарипова. Лето 2010

65 кат җиргә язлар килде...

65 кат җиргә язлар килде,
65 кат дөнья яшәрде.
Тынычлыкныңкадерен белеп инде
65 ел халкымяшәде...

...Таң атаерак офыктан
Дөньяны алгакүмеп.
Кояш чыгаераклардан
Җылы елмаюсибеп.

Шатлык беләнкүңел тулы,
Сандугачларсуза җырларын.
Кем уйлаганшушы матурлыкны
Бозар диепсугыш җилләре.

Бәреп кергәнкинәт илебезгә
Гитлерның каракозгыннары,
Канечкечкарчыгалары,
Мылтыклыпалачлары.

Тимер башлыаҗдаһасы
Күкрәп очканбезнең якларга.
Кемне күрә –шуны изеп, йотып,
Туп очырганурман-кырларга.

“Ватанымхакына!” – диеп,
Күтәрелгәнолы-кечесе.
“Фронт өчен,җиңү өчен!” – дип,
Хезмәт иткәнһәр тыл кешесе.

Мылтык аскач,кем дә батыр,
Кем дә кыюбула ала.
Ә менә намусдигәне
Барыбатырларда саклана.

Илемнең сабырхолыклы,
Тырыш халкыбелән горурланам.
Дошманга каршыкөрәшкән
Батырларынкүреп сокланам!

Аз мени соңшушы хакта
Язган безнеңшагыйрьләр?!
Күпменәфрәткә, ялкынга
Баеган бушигырьләр?!

Әгәр булсаммыфәрештә
Мин очар идемкүктә.
Явыз күңелле кешене
Булдырмас идемһич тә.

Нигә кирәкбулган бу сугышлар?
Кемгә кирәкбулган кан кою?!
Нигә җитмикешелеккә
Тынычлыкбәхетен тою?!

...65 катҗиргә язлар килде,
65 кат дөньяяшәрде.
Тынычлыкныңкадерен белеп инде
65 ел халкымяшәде...

Фәннүр энем бәете

“Бисмилләһи” дип башладым бу бәетнең башларын.
Шулай тиз үләрмен диеп, уйламады башларым.
Урман якларына таба тартты бит йөрәккәем.
Башыма агач төшәсен сизгәндер күңелкәем.
Карурманга килеп кергәч, козгыннар каргылдады.
Күрми дә калдым шул инде башыма нарат ауды.
Әти-әни җан биргәндә сезне генә уйладым.
Үтелмичә кала инде мин барасы юлларым.
“Ник киттең, безне ташлап?” – дип туганнар елаәмагыз.
Изге, яхшы догалардан сез мине калдырмагыз.
Әнием, минем “әлифба”мны син үзеңдә сакларсың.
Мин исеңә төшкән саен, Рәсемемә карарсың.
Эх, дусларым, язлар җиткәч, мине сез дә искә алыгыз.
Төрле-төрле чәчәкләрне кабер ташыма салыгыз.
Хәер-фатихамны калдырып,менә шулай киттем дәнядан
Якыннарым, бәһил булыгыз!..кайта алмам яңадан.